Ölümünlə dönüb ölümsüz olan ŞƏHİDİM-and yerim bağışla haqqını halal et...

Allah yolunda öldürülənləri (şəhid olanları) heç də ölü zənn etmə! Əsl həqiqətdə onlar diridirlər. Onlara Rəbbi yanında ruzi (cənnət ruzisi) əta olunur. (ƏLİ İMRAN SURƏSİ 169)

Bu ayə orta məktəb dövrlərindən yadımda qalıb və bununla müqəddəs kitabımızın bizə nə demək istədiyini anlayırıq.Müsəlmanları düşmənlərindən üstün edən ən mühüm prinsiplərdən biri də “Ölsəm şəhidəm, qalsam qaziyəm!” inamıdır.Mənim ailəm əvvəl qaziliklə, sonra şəhidliklə tanış olub. Biz bir ailə, bir tayfa və bir el olaraq, qaziliyin nə, şəhidliyin nə olduğunun şahidiyik… 

İnsan olanın içində hər cür hiss olur. Sevgi, nifrət, cəsarət, qorxu… Kimində çox, kimində bir qədər az… Mən «qorxmuram»-deyən insanlardanam. Bu dünyada tək məni yaradan Rəbbimdən başqa qorxduğum hec kim və hec nə yoxdur…Mən dərin dəryalarda boğulmaqdan qorxmuram. Amma Şəhid analarının dərya kimi dərin, qəmli, kədərli, ümidsiz, yaşlı gözlərinə baxmağa qorxuram. Elə düşünürəm ki, o gözlərə baxsam ucu-bucağı görünməyən qəm dənizinə düşmüş olaram… 

Mən oddan, atəşdən  qorxmuram. Amma əyilməkdən, sınmaqdan çox qorxuram. Bəzən mənə elə gəlir ki, ən mohkəm metalları əridən domna sobalarına düşsəm belə od məni yandırmaz…  Dünyanın heç bir maddi neməti ilə məni sındırmaq olmaz. Amma bir şəhid atasınının əyilən qamətini, bükülən belini, çarəsiz baxışlarını  görəndə, çəkdiyi ahu-naləni eşidəndə, od tutub yanıram. Yaşadığıma görə utanıram. Yanıb kül olmadığıma  görə özümü qınayıram. Qarşısında qamətim əyilir. Az qala min yerə parçalanıb, çilik-çilik olam...

Allahın yaratdığı ən ali, şüurlu, dərrakəsi, qurub yaratmağı bacarığı olan insanam. İçimdə hər cür hiss var.Təbiəti, gülləri, ormanları, meşələri, çayları, bir sözlə bütün gözəllikləri sevirəm. Təbiət vurğunu, yaşam həvəsliyəm. Bütün bunlara rəğmən Şəhid olmuş ərinin namusunu hər şeydən uca tutan, hisslərini, şəhvətini əri ilə dəfn edib sevgisini yaşadan, Şəhid ərinin əmanət övladlarını sinəsinə sıxıb  həyatı, sevgini, xoşbəxt  gələcəyi və təsəllini  övladlarının  gələcəyində, özünün təmiz adında  tapan, dağlar qədər uca, qollu budaqlı ağaclar qədər möhtəşəm, qüvvətli və qüdrətli Şəhid xanımlarını görəndə bu dünyanın bütün gözəlliklərini onlara bağışlamaq istəyirəm.

Mən saçları ata sığalı görməyən, gözləri sevgi dolu ata baxışlarına baxmayan, ata nəvazişinin nə olduğunu bilməyən və yetərincə ata qayğsı görməyən, nisgilli Şəhid övladlarının yanında övladlarımdan danışmağa, gülməyə qorxuram, utanıram. 

Mən nişanlısını, sevdiyi oğlanı, sevgilisi ilə sevgi hissini də dəfn edib, için-için ağlayan, nakam sevgisi gözlərində sellənib selə dönmüş, susuzluqdan yanıb saralmış körpə fidana bənzər gənc qızların ümidsiz gözlərinə baxmaqdan çox qorxuram. 

Bilirsiniz, bir də ən çox nədən qorxuram?
Şəhid məzarlarından boylanan şəkillərə baxmaqdan… Həyatlarını, arzularını,  sevdiklərini vətən sevgisinə qurban verib, vətəni yaşadan qəhraman oğulların mənalı baxışlarına baxmaqdan, qorxuram. Məzar daşından aralanıb gedərkən arxamca boylanan məsum gözlərdəki mənanı oxuya bilməməkdən qorxuram…

Bağışla bizi ŞƏHİDİM

Bu gün yenə hamımızın yolumuz sənin yatdığın müqəddəs xiyabandan düşdü. Qan izlərin olan torpaqdan. Gülə-gülə qurban getdiyin torpaqdan... Hər damlayan qanından yarpaq-yarpaq göyərən ana torpağindan. Halallıq almağa gəldik...

Addım-addım əldə etdiyin azadlığın qanından süzülən sevinc dolu göz yaşlarını halal et. Göz yaşına boğulub yenidən doğulduq. Yenidən doğulmağımızı halal et, ŞƏHİDİM...

Əllərindən, ayaqlarından, gözlərindən zinət vurmusan. Vətən torpağı böyüsün, bütövləşsin deyə qaraca torpağa dönmüsən buralarda. Üzümüz ağ olsun deyə, qara torpağa dönən ŞƏHİDİM, halal et...

Bağışla… Sənin canını qurban etdiyin torpaqda özümüzə ev-ocaq qurduq. Sənin qurban olduğun yerdə qurban kəsdik. Bağışla bizi, ŞƏHİDİM…

Qanınla suvarılan torpağı əkib-tökdük. Ac qalmamaq üçün qızıl sünbüllü buğdanı üyüdüb yurd ətirli çörək bişirdik... Burnumuza bir qoxu gəldi. Sənin qoxun, şəhidim… Günlərlə ac-susuz qalıb bizə bu toxluğu yaşatdığın üçün halal et.

Eh... Hələ həyətdəki yüzillik çinar ağacından bir yelləncək asdıq... Uşaqlarımız atasıyla əylənsin deyə... Bağışla, nə olar... Sənin övladlarının əlindən alınan uşaqlıqlarına bağışla.... Ata nəvazişinə, ata qoxusuna tamarzı qoyduğun körpənin "Ata, hardasan?" deyən həsrət dolu səsinə, baxışlarına bağışla bizi...

Oğlumuza, qızımıza, nəvəmizə, nəticəmizə nişan aparıb, toy çaldırırıq, sənin qanınla qırmızı nişan örpəyinə bürünmüş bu torpağın üstündə. Halal et, ŞƏHİDİM! Nakam ömrünə, yarım qalan nişanına, toyuna bağışla bizi...

Oxuduğun Vətən mahnısının sədalarına "Heyvagülü", "Qaytağı", “Nazeləmə", "Vağzalı" sədalarını qatırıq. Yadımızdan çıxmasan belə, yenə də gülə-gülə rəqs edirik. Üzündə donan nurlu təbəssümünü bizi bağışladın?! Halal et, ŞƏHİDİM...

Rahat evimdə, azad torpağımızda oturub sevdiklərimizlə, dostla, tanışla telefonla şirin-şirin söhbət edirik. Övladlarımızın telefon mesajlarına gözəl xəbərlərlə cavab veririk. Şəhidim, yarım qalmış sözünə, yazdığın son mesajlarına bağışla. “Anamdan muğayat olun”, “ Övladlarım sizə əmanət. Təki Vətən sağ olsun!”, “Mən ölsəm ağlamayın, yerim narahat olar”. Bu qürur dolu, sevgi dolu cümlələrin ağırlığına, acısına, həsrətinə bağışla bizi, ŞƏHİDİM…

Son anında, üçrəngli bayrağı anan kimi bağrına basıb göy üzünə ucalarkən cavabını ala bilmədiyin suallarına bağışla bizi. Halal et, ŞƏHİDİM!

Harada xarıbülbül çiçəyi görsək, sən ürəyimizdən keçəcəksən. Həyətimizdə, evimizdə bu çiçəyi yetirib bitirəcəyik. Yaşadacağıq səni. Polad kimi möhkəm, sınmayan ruhuna, çiçək kimi solan zərif cisminə bağışla bizi, ŞƏHİDİM!

Özünü qurban verib, Vətəni əmanət etdiyin və Vətənə əmanət etdiyin övladlarına, anana, bacına, atana, sevdiklərinə bağışla bizi. Haqqımızı düşməndən alıb, haqq dünyasına qovuşanım, özünün gələcəyinə Vətən adında qırmızı bir xətt çəkib, bizi bizə, keçmişimizə, gələcəyimizə qovuşduranım, HALAL ET, HALAL ET, ŞƏHİDİM!  

PS: Şəhid anasının fəryad cəkib ağladığı bu foto məni hədsiz kədərləndirdi,ürəyim doldu.Oğlunun baş daşının yanında  göyüm-göyüm göynəyən ana...33 il keçib arzuları sınıb tökülən, bahar ömrü payıza, qışa dönən ana səbir edə bilibmi?! Unuda bilibmi canından olan parçasını?! Əsla...Çünki o, nəfəsini də itirib. Nəfəsi kəsilib ağacda bir budağa yapışıb qalan quş kimi burada yapışıb qalıb məzar daşına. Yaralı, sahib­siz kimi qalıb. Göy­də uçan quşlar, yerdə axan sular, daşlardan sızan bulaqlar kimi hüznlü qalıb... İndi saçının ağını üzünə töküb bir Şəhid heykəli önündə ağla­yır. Hərdən də, yox hər gün “Oğlum” deyib, əlini üzünə sürtüb gözlərindən öpür. Əlini çəkdiyi üzünü ovcunun içində evə aparır, sabaha kimi qox­layır, sığallayır, ağlayır... Amma…
Darıxan kimi oğlunun yanına onu itirməklə yeni izini tapdığı təzə yola, qara bəxtinin yoluna düşüb adamların arasından ağır addımlarla ləngi­mə­dən, yorulmadan keçir məzarlığa gələn yollara, damla-damla düşən göz yaşlarıyla (yollar danışa bilsəydi, gör nələr danışardı); məzarını qucaqlayanda qara daşındakı şəklini isladan, bəzən də gözlərindən ürəyinə axan yaşlarla illərdir diri ölü olaraq yaşayan ANA...

Ana ağlayır... Ana danışır...Ana fəryadını ərşə çatdırır...

Oğlunun məzarı isə susur... Oğlu məzarında susur... Şəhidim sən susursan, zaman susmur. Sənin ananın suburu (ölüm fəryadı) susmur! Sükut da ölümü içində boğur...
Ananın naləsinə-fəğanına bağışla bizi cənnət qoxulu ŞƏHİDİM...Haqqını halal et!

Sözün bitdiyi yerdi. Söz bitdisə, yazının günahı yoxdur. Qələmim yazmır daha...

Aygül Bağırova 
AJB üzvü